— قائل شدن به اجتهاد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و اينكه آن حضرت مانند ديگر انسان‌هاست ، به خطا می‌رود وصواب می‌گويد (هنگام خشنودي سخني را بر زبان می‌آورد كه در زمان خشم به آن لب نمی‌گشايد) تا ابوبكر و عمر را در رفتارها و كارهايشان معذور بدارند .

— تفسير احاديث رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به آنچه خرسندشان سازد ؛ چنان كه در «اختلاف أُمّتی رحمة» (اختلاف امّتم رحمت است) مشاهده می‌شود .

٨ - مطرح ساختن عُمَر نظريه اَعلم بودنِ خودش را ـ در حالي كه در آغاز اين ادعا را براي خود نداشت ـ و تحوُّل اين نظريه به انديشه اَعلم بودنِ خلفا به احكام خدا و اينكه آنان اَوْلي ترين كسان به صدور فتوايند .

بر اين اساس ، جايز است :

یک : خليفه هركه را بر خلافِ نظرش سخن گويد (يا بر خلافِ خواستِ خليفه از او چيزي را بپرسد) تازيانه بزند .

دو : بزرگان صحابه را به سبب پُرچانگي در حديث به زندان افكند .

سه : صحابه در احكام و جز آن ، منتظر امر خليفه باشند .

٩ - ظهور افكار جديد در زندگي مسلمانان ، از جمله :