اين گونه بخشش‌ها به خويشاوندان ، براي آن بود كه آنان از نگرش‌ها و آراي عثمان حمايت و دفاع كنند ، همان موضع گيري‌ها و منش‌هایی كه منجر شد ميانِ مسلمانان شكاف افتد و سپس بر عثمان يورش آورند و او را بكشند .

آري ، بعضي از اين نشانه‌ها در آغاز خلافت ابوبكر ظاهر شد ؛ آن گاه كه خالد بن وليد جامه خز پوشيد و عمامه‌ای كه با تيرها آن را آراسته بود ـ از روي غرور ـ بر سر نهاد . تا آنجا كه عمر عمامه‌اش را از سر او كشيد و تيرهاي آن را خُرد ساخت و خالد را به رجم (سنگسار) تهديد كرد ؛ چرا كه با همسر مالك بن نُوَيره ، در حال عده ، همبستر شد .

عُمَر معاويه را «كسراي عرب» ناميد و به او اجازه داد لباس‌های باشكوه بپوشد ، بدان جهت كه در نزديكي سرزمين روم قرار داشت .

در مقابلِ همه این‌ها ، امام علی علیه‌السلام را می‌نگريم كه افتخار می‌كند به اينكه رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم او را «ابو تراب» (خاك نشين) ناميد .

امام ١ درباره ردايش می‌گويد :

والله لَقَد رَقَعْتُ مِدْرَعَتي هذه حتّی اسْتَحْيَيْتُ مِن راقِعِها ؛

[٧٤٦] . طبقات ابن سعد ٣: ١٣٦ -

[٧٤٧] . تاريخ طبري ٢: ٦٥١ -

[٧٤٨] . طبقات ابن سعد ٣: ٦٤ -