و نيز معارض است با سخن امام احمد كه در اين باره از وي سؤال شد ، گفت : آري ، بايد هنگام تكبير دست‌ها را بلند كرد ، چه كسي در آن شك می‌كند؟! ابن عُمَر هنگامي كه می‌ديد كسي اين كار را نمی‌كند ، او را به آن فرا می‌خواند .[٤١]

ما روايت طاووس و امام احمد را بر روايت مجاهد ، ترجيح می‌دهيم ؛ زيرا با حديثي كه ابن عمر بیان می‌دارد ، موافق است و همين را عقل تأييد می‌كند (و داناي حقيقي خداست) .

سخن عبدالعزيز بخاري در كشف الأسرار قابل اعتنا نيست كه می‌گويد ابن عمر دست هايش را (در آغاز نماز و هنگام ركوع و پس از آن) پيش از علم به نَسْخ حديثي كه روايت كرد ، بالا می‌بُرد . چون نَسْخ حديث را دانست ، ديگر عمل به مضمون حديث ـ نقل شده توسط خودش ـ را رها نمود و تنها در تكبير آغاز نماز ، اين كار را انجام می‌داد .

چراكه اين سخن عبدالعزيز بخاري مُجَرَّد احتمال است و دليل و برهان می‌خواهد ، و مادامي كه دليلي بر آن نيست توقف می‌كنيم و به آنچه تهي از احتمال است و از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ثابت می‌باشد و بزرگانِ صحابه به آن عمل كرده‌اند ، عمل می‌كنيم ، كه همان بلند كردن دست‌ها ـ در همه موارد ـ است (والله اعلم) .

این‌ها بعضي از مصداق‌ها برای اين قاعده اصولي‌اند ، هركه خواهان زياده و تفصيل در اين نمونه‌ها و مثال‌های ديگر است ، به كتاب‌های فقهي مراجعه كند .[٤٢]

[٤١] . التمهيد ٩: ٢٢٤؛ تلخيص الحبير ١: ٢٢٠ -

[٤٢] . بنگرید به، مخالفة الصحابي للحديث النبوي: ١٢٤ـ١٤٥ -