دلالت دارد وگرنه بديهي است كه ديه هر روز تغيير نمی‌يابد و نمی‌توان گفت ديه در هر زماني مقداري است كه مغاير با اندازه‌ای می‌باشد كه شارع مقدّس مشخص كرده است .

اين اختلاف رأی را در ميان پيروان مكتب تعبّد محض نمی‌يابيم ؛ چراكه تكيه‌شان بر كتاب امام علی علیه‌السلام می‌باشد ، كتاب اصيلي كه از زبان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم تدوين يافت .

اگر پيروان مكتب رأي و اجتهاد ، به آنچه در كتاب امام علی علیه‌السلام آمد ، عمل می‌كردند ، اين تغاير عجيب را از يك صحابي ـ آن هم در يك مسئله ـ نمی‌يافتيم .

با اينكه نقل از امام علی علیه‌السلام و امامان اهل بيت علیهم السلام در مقدار ديه دندان‌ها ، ثابت و صحيح است ، مكتب منع تدوين ، طبق رأي و اجتهاد خود ، آن را تأويل می‌كند . دليل عمده اينان كه به تساوي ديه دندان‌ها قائل‌اند ، جمله‌ای است كه در كتابِ عمرو بن حزم می‌باشد :

في السنّ خمسٌ مِن الإبل ؛[٧٠٧]

ديه دندان ، ٥ شتر است .

اين سخن بر عمومي كه آنان ادعا می‌كنند دلالت ندارد ؛ زيرا تعبير به «سنّ» (دندان) با وجود تعبيري كه در احاديث ديگر به «اَضراس» (دندان‌های آسيا) ، «ثنايا» (دندان‌های پيشين) و آمده ، عموم و اطلاق ادعا شــده در ايــن نص را ـ به گونه‌ای كه شامل دندان‌های كرسي و بشود ـ باطل می‌سازد .

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم عَمْرو بن حزم را سوي اهل يمن فرستاد با كتابي كه در آن فرائض

[٧٠٧] . المحلّي ١٠/ ٤١٢ -