آنان روايت منسوب به ابن عبّاس را ضعيف دانسته‌اند كه در تفسير آيه می‌گويد : «مقصود ، سگان تازي و باز و هر پرنده‌ای می‌باشد كه براي صيد آموزش ديده است»[٦٧٠] چراكه اين روايت از طريق علي بن اَبي طلحه وارد شده است كه ابن عبّاس را درك نكرد . افزون بر اين ، بيشتر رجاليان او را ضعيف شمرده‌اند .[٦٧١]

هرگاه همه این‌ها را بر آنچه از اهل بيت علیهم السلام درباره حلال بودن شكارِ سگ تازي (و حرمت صيد ديگر درندگان) وارد شده بيفزاييم ، به ميزان وضوح اين حكم پي می‌بريم ؛ و اينكه حاكمان آنچه را خواستشان بود بر بعضي از مسلمانان املا كردند و آنان از خوف و ترس آن را بر زبان آوردند تا اينكه نسل‌های بعد به اشتباه افتادند و نظر صواب بر آن‌ها پوشيده ماند .

از اين روست كه بيشتر فقهاي اهل سنّت با اين حكمِ واضح مخالف‌اند و به حلال بودن صيد پرندگان شكاري فتوا می‌دهند .[٦٧٢] با اينكه در اين زمينه از سنّت

[٦٦٨] . همان: ٢٩٦ -

[٦٦٩] . المحلّي ٧: ٤٧٣ -

[٦٧٠] . المجموع ٩: ٨٨ -

[٦٧١] . همان .

[٦٧٢] . بنگرید به، المغني ٩: ٢٩٣ -