بنابراين ، حديث اگر در بر دارنده همه شرايط معتبر نباشد ، ارزشي ندارد ـ هرچند مشايخ محدّثان مانند كليني و طوسي آن را آورده باشند ـ بلكه بايد همراه با قرائن حالي يا مقالي باشد كه صدور آن را از معصوم به اثبات رساند و موجب اعتماد به آن شود ؛ مانند اينكه حديث در بسياري از اصولِ چهارصدگانه يا دست كم در يك يا دو اصل از آن‌ها با اسناد متعدد و معتبر آمده باشد ، يا در يكي از كتاب‌هایی يافت شود كه بر ائمّه ٤ عرضه شده‌اند .

مانند كتاب عبيدالله حلبي كه بر امام صادق ١ عرضه داشت و آن حضرت فرمود : براي اينان [اهل سنّت] مثل آن وجود ندارد .[٦٤٩]

و مانند كتاب يونس بن عبدالرحمان و فضل بن شاذان كه بر امام حسن عسكري ١ عرضه كردند .[٦٥٠]

يا اينكه حديث در اصول مورد اعتمادي باشد كه در نزد سَلَفِ معاصر با ائمّه وجود داشته‌اند ؛ مانند «كتاب الصلاة» حريز بن عبدالله ، كتاب‌های ابن سعيد و علي بن مهزيار و ديگران .

هرچند صاحبانِ اين كتاب‌ها غير امامي باشند ؛ مانند كتاب جعفر بن غياث قاضي ، كتاب‌های حسين بن عبدالله سَعْدي ، و «كتاب القبلة» علي بن حسن طاطَرِي.[٦٥١]

[٦٤٩] . رجال ابن داود: ١٢٥، ترجمه ٩٢٢ -

[٦٥٠] . بنگرید به، الكليني والكافي: ٤٤٢ -

[٦٥١] . بنگرید به، خاتمة المستدرك ٣: ٤٨٢، الفائدة الرابعه .