همين انديشه ، رواج يافت و شايع شد و مؤثّر واقع گرديد . حتّي در عصر ائمّه ٤ بعضي از اصحاب می‌پنداشتند كه امام در حالِ خشم چيزي را نقل می‌كند و می‌گويد كه در حالِ رضا بر خلافِ آن معتقد است! اينان گمان می‌كردند كه ائمّه ٤ مانند ديگر فقها و اصحاب فتوا و اجتهادند كه آراي آن‌ها بر اساسِ اوضاع و شرايط و اختلاف آگاهي‌شان از ادلّه ، دگرگون می‌شود .

امامان ٤ همانند سخن رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را ـ در پاسخ ـ بر زبان می‌آوردند ، چيزي كه جز ائمّه اهل بيت علیهم السلام هيچ پيشواي ديگري جرئت ندارد آن را ادّعا كند . آنان به درستي مرويات و احكامشان اطمينان و يقين داشتند و اصحابشان را به تدوين فرا می‌خواندند ؛ زيرا جز سخنِ حق نمی‌گفتند .

حمزة بن عبدالمطّلب از عبدالله جُعفي نقل می‌كند كه گفت :

بر امام رضا ١ درآمدم . صحیفه یا برگه کاغذی به همراه داشتم که در آن به نقل از جعفر [امام صادق ١] نوشته شده بود : «دنیا برای صاحب این امر ، مانند دو نیمه گردو نمایان است» .

امام رضا فرمود : ای حمزه ، به خدا سوگند ، این سخن حق است ، آن را به پوستی نقل دهید .[٥٧٢]

[٥٧١] . عوالی اللئالی ١: ٦٨، حدیث ٢٠ -

[٥٧٢] . بصائر الدرجات: ٤٢٨، حدیث ٢ (نیز بنگرید به، حدیث ٤)؛ الإختصاص: ٢١٧ (اثر شیخ مفید)؛ بحار الأنوار ٢: ١٤٥، حدیث ١١ -