افزون بر اين ، امام مهدي ١ بدان جهت كه حدود هفتاد سال از نظرها پنهان ماند و نتوانست احكام دين و تدوين حديث را به صورتِ علني نشر دهد ، به مكاتبه با اَصحاب پرداخت . آنان مسائل اساسي را از امام ١ می‌پرسيدند ، و دست نوشته آن حضرت (با نشان مخصوص) برايشان فرستاده می‌شد تا با ديگر نامه‌ها مخلوط نشود يا كسي به تزوير دست نيازد .

اين پاسخ‌ها «توقيعات) ناميده شده‌اند و تني چند از بزرگان به جمع آوري آن‌ها پرداخته‌اند . ابو عبّاس حِمْيَري (م ٢٩٩ﮪ) كه از اصحاب امام مهدي به شمار می‌رود آن‌ها را گرد آورده است .

در ساليان اخير نيز ، شيخ محمّد غروي بيشتر مدوَّنات امام مهدي ١ را كه از طريق توقيعات و مكاتبات به دست ما رسيده است ، گرد آورد و با عنوان المختار من كلمات الإمام المهدي به چاپ رساند .

بدين ترتيب ، روشن شد كه استمرار تدوين نزد اهل بيت علیهم السلام با كتاب امام علی علیه‌السلام آغاز شد و نسل اندر نسل ادامه يافت تا به امام مهدي ١ رسيد . به همين جهت ، اصحاب ائمّه ٤ و علماي شيعه به گردآوري مُدوَّنات پرداختند .

باري ، آنان بر مسئله توثيق مدوّنات ـ به ويژه پس از امامتِ امام كاظم ١ ـ اصرار و تأكيد داشتند ، هرچند اين كار از قديم داراي ريشه‌ای استوار بود و در طول زمان ، ائمّه ٤ بر آن تأكيد می‌كردند و به توثيق آنچه را اصحاب برايشان عرضه می‌داشت ، می‌پرداختند ، ليكن مركز ثقلِ توثيق كه با نسبت بالايي مد نظر قرار گرفت ، در عصر امام رضا ١ و امامان بعد از آن حضرت روي داد .

[٥٦٩] . همان: ٤٤٥، باب ٤٣، حديث ١٩ -