سپس دفتري را به من داد كه در آن دعاي فرج و صلوات بر آن حضرت نوشته شده بود ، فرمود : اين دعا را بخوان ، و اين چنين بر من صلوات بفرست ، و آن را جز به اولياي شايسته‌ام مده .[٥٦٨]

در حديث ديگر آمده است كه امام از يكي از اصحابش ـ كه از اصحاب پدرش نيز بود ـ خواست تا انگشتري را كه امام عسكري ١ به او داده است ، به وي نشان دهد ، می‌گويد :

انگشتر را براي آن حضرت آوردم ، چون آن را ديد ، اشك هايش فرو ريخت ، آن را بوسيد ، سپس نوشته حك شده بر آن را خواند كه چنين بود : «يا الله يا محمّد يا علي» آن گاه فرمود : اي انگشتر ،

[٥٦٦] . علاّمه مجلسي در شرح اين جمله، می‌گويد: مقصود اين است كه چه چيزي می‌تواند آن را بفرسايد در حالي كه خدا آن را براي ما حفظ می‌كند؟! يا زياد در دسترس اشخاص نيست تا پوسيده و كهنه شود و از ميان برود (بحار الأنوار ٢٦: ٢٤) (م) .

[٥٦٧] . بصائر الدرجات: ١٦٤، باب ١٢، حديث ٩ -

[٥٦٨] . كمال الدين و تمام النعمه: ٤٤٣ـ٤٤٤، باب ٤٣، حديث ١٧ -