اهتمام اصحاب امام به تدوين و توثيق مُدوّنات ، با توجّه به استنساخِ صفواني از روي كتاب و سپس مقابله آن با كتاب ابن خانِبَه ، به دست می‌آيد ؛ همان كتابي است كه پيش از آن ، از سوي امام توثيق شد .

بنابراين ، روند توثيق نزد اهل بيت علیهم السلام جايگاه مهمي داشت ، آنان براي حفظ مُدوَّنات اين كار را به اَصحاب و پيروانشان آموختند .

مُلَقَّب بِقَوراء [بخوراء] می‌گويد :

فضل بن شاذان او را رهسپار عراق ساخت ، به جايي كه ابو محمّد حسن بن علي عسكري آنجا بود . وي يادآور می‌شود كه بر ابو محمّد درآمد چون می‌خواست بيرون آيد كتابي را كه درون عبايي پيچيده بود و در بغل داشت ، افتاد . امام ١ آن را برداشت و نگريست . كتاب از نوشته‌های فضل بود . امام ١ برايش رحمت طلبيد و فرمود : به اهل خراسان غبطه می‌خورم ، به جهت منزلتِ فضلِ بن شاذان و بودنِ وي در ميانِ ايشان .[٥٤٩]

از امام عسكري ١ درباره كتاب‌های بني فضّال سؤال شد ، گفتند : خانه‌های ما آكنده از آن كتاب هاست ، چگونه به كتاب‌های آن عمل كنيم؟ امام ١ فرمود :

خُذُوا بِما رَوَوا ، وَذَرُوا ما رَأَوا ؛[٥٥٠]

آنچه را روايت می‌كنند برگيريد ، و آنچه را سخن و عقيده خود آن‌هاست واگذاريد .

[٥٤٩] . رجال كشّي ٢: ٨٢٠، رقم ١٠٢٧؛ وسائل الشيعه ٢٧: ١٠١ -

[٥٥٠] . الغيبة (شيخ طوسي): ٣٩٠، حديث ٣٥٥ -