حديث كرد پدرم علي بن موسي ، گفت : برايم حديث كرد پدرم موسي بن جعفر ، گفت : برايم حديث كرد پدرم جعفر بن محمّد ، گفت : برايم حديث كرد پدرم محمّد بن علي ، گفت : برايم حديث كرد پدرم علي بن حسين ، گفت : برايم حديث كرد پدرم حسين بن علي ، گفت : برايم حديث كرد پدرم علي بن اَبي طالب ، گفت : رسول خدا برايم فرمود : يا علي ، بنويس!

پرسيدم : چه بنويسم؟

فرمود : بنويس : بسم الله الرحمن الرّحيم ؛ الإيمانُ ما وَقَرَتْهُ القُلوبُ ، وصَدَّقَتْهُ الأعمالُ ، والإسلامُ ما جَری به اللسانُ وحَلَّتْ به المُناكحة ؛

به نام خداوند هستي بخش مهربان ؛ ايمان آن است كه در قلب‌ها جا گیرد و اعمال آن را تصديق كند ، و اسلام عباراتی است كه بر زبان آید و بدين وسيله ، زناشويي حلال گردد .

ابو دِعامه می‌گويد ، گفتم : اي فرزند رسول خدا ، به خدا سوگند ، ميانِ نيكويي اين حديث و سندي اين چنين آراسته و استوار ، در شگفت مانده‌ام كه كدام يك زيباتر است؟!

امام ١ فرمود : آن ، در صحيفه‌ای است به خط علي بن ابي طالب ١ و املاي رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم كه ما نسل اندر نسل به ارث برده‌ايم .[٥٤١]

اين روايت اِلهام بخش اين حقيقت است كه همه يا بيشتر آنچه

[٥٤١] . مُروج الذَّهَب ٤: ٨٥ ـ ٨٦ ؛ اعيان الشيعه ٢: ٣٤٩، رقم ١٨٢١؛ نيز بنگريد به، بحار الأنوار ٥٠: ٢٠٨ -