اصحاب مذهب اول ـ كه جمهور علمايند ـ بر اين عقيده‌اند كه بايد ظرفي را كه در آن سگ آب دهان ريخته است ، هفت بار شست . آنان به اين حديث احتجاج می‌كنند و بر اساس قاعده‌شان ، به مخالفت ابو هُريره التفات نمی‌كنند .

امّا اصحاب مذهب دوم ، آن گاه كه می‌نگرند ابو هُريره با آنچه روايت كرده است مخالفت می‌ورزد ، به قاعده‌شان تمسك می‌كنند و آن اين است كه : «هرگاه صحابي بر خلاف روايتش عمل كرد ، مخالفتِ او ملاك است ، نه حديث» .[٣١]

از اين رو می‌گويند : ظرفي را كه سگ در آن دَهَن زده است ، سه بار شستن كفايت می‌كند ، و به حديثي كه ابو هُريره روايت كرده است ، عمل نمی‌كنند .

در اينجا بعضي از اصحاب مذهب دوم ، اختلاف دارند كه آيا چنين حديثي منسوخ است يا هفت بار شستن بر «استحباب» حمل می‌شود؟

سه قول است :

قول اول : اين حديث منسوخ می‌باشد . نظر كمال بن همام در التحرير چنين است ، و امير بادشاه در تيسير التحرير و ابن اَمير حاج در التقرير والتحبير ، با وي موافق‌اند .

قول دوم : حديث نسخ نشده است ، ليكن بر استحباب حمل می‌شود

[٣١] . به عنوان نمونه، بنگرید به، تحفة الأحوذی ٢: ٧٨، آنجا كه می‌گويد: از اصول علما اين است كه هرگاه صحابي با روايت خودش مخالفت ورزد، اين كار بر نَسْخ آن دلالت می‌كند .