این‌ها می‌خواهند از پيش خود هدايت شوند ، می‌گويند : براي چه؟ چه وقت؟ چگونه؟ هلاكت از همين مأواي احتياط به سراغشان می‌آيد و اين دستاورد خودشان است «پروردگارت هرگز به بندگان ستم نمي‌ورزد» .

شايسته نيست آنان چنين روندي را در پيش گيرند ، بلكه بر آن‌ها واجب است هنگام تحيُّر بازايستند و آنچه را نمی‌دانند به داناي كار و كسي كه استنباطِ درست دارد ، بازگردانند ؛ زيرا خداي متعال می‌فرمايد :

وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَی الرَّسُولِ وَإِلی أُولِي الأَْمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ ؛[٥٢٦]

[٥٢٤] . عبارت عربی چنین است: «فلیسَ من شيء یعدله القیاس إلّا . . .» . ترجمه بر اساس بیان مجلسی رحمه الله در «بحار الأنوار ٢: ٣٠٠» صورت گرفت .

شیخ عزیز الله عُطاردی در پی‌نوشت «مسند الإمام الرضا ١ ١: ٢٣٤» عبارت را این گونه معنا می‌کند: «یعني قیاس یصدقه وَیُقیمه وقیاس آخر یکسره»؛ قیاسی آن را تصدیق می‌کند و به پا می‌دارد و قیاس دیگر، آن را می‌شکند (م) .

[٥٢٥] . قرب الإسناد: ٣٥٦ـ٣٥٧، حديث ١٢٧٥ -

[٥٢٦] . سوره نساء (٤) آیه ٨٣ -