و می‌فرمايد : إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الأَْقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ ؛[٥٠٤] اگر شخصي در حال مرگ است ومالي دارد ، براي پدر ومادر و نزديكان به معروف [خداپسندانه] وصيّت كند ، اين كار بر پرهيزكاران حق است .

[با اين همه دليل و شاهد] شما می‌پنداريد كه بهره‌ای از اِرث براي من نيست [٥٠٥]

در اينجا ابوبكر ناگزير شد ادعا كند او به تنهايي از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم شنيد كه فرمود : «نحن معاشر النبياء لا نورِّث درهماً و لا ديناراً» (ما گروه انبيا درهم و دينار ـ به ارث ـ برجاي نمی‌گذاريم) .

اين ، اختلاف دومي بود ؛ زيرا حضرت زهرا٢ به عمومات ارث در قرآن و اينكه داود براي سليمان ارث برجاي گذاشت و با ابوبكر به معارضه برخاست .

در اثباتِ بطلان ادعاي ابوبكر همين بس كه او خود به زُبير بن عوّام (شوهر دخترش اَسماء ، مادر عبدالله بن زبير) ، محمّد بن مَسْلَمَه و ديگران از اموال برجاي مانده از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ، ارث داد .[٥٠٦]

از اينجاست كه می‌توانيم دريابيم كه اين دو باب فقهی (بيشتر از ديگر باب ها) گاه دچار تبديل و دگرگوني شده‌اند و زماني به جهل گرفتار آمده‌اند .

[٥٠٤] . سوره بقره (٢) آیه ١٨٠ -

[٥٠٥] . احتجاج طبرسی ١: ١٣٨؛ نيز بنگريد به شرح نهج البلاغه (ابن ابي الحديد) ١٦: ٢٠٩ ـ ٢٥٣ -

[٥٠٦] . بنگرید به، مجله الرسالة المصريّة، شماره ٥١٨، سال يازدهم، ص٤٥٧؛ النصّ والاجتهاد: ١٢٤ -