دكتر عبدالكريم بن علي بن محمّد نمله ، پس از آنكه معناي «مخالفت» را از نظر لغوي بررسي می‌كند (و بيان می‌دارد كه «مخالفت» به معناي ضديّت ، عصيان ، عدم اتفاق است)[٢٥] و مقصود از صحابي را در لغت و اصطلاح ، روشن می‌سازد ،[٢٦] بعضي از مثال‌های تطبيقي را در اين راستا می‌آورد و می‌نويسد :

علماي اسلام در اين زمينه به دو مذهب تقسيم می‌شوند :

مذهب اول ، معتقد است كه : حديث بر حجيّت خود باقي است . مخالفت صحابي را (خواه نزديك باشد و خواه دور) نبايد بر حديث مقدّم داشت و عمل به حديث ، به جهت مخالفت صحابي ، ترك نمی‌شود[٢٧]

مذهب دوم ، بر اين باور است كه : [در صورت مخالفت] بايد قول صحابي اخذ شود ، و حديث نبوي از اعتبار می‌افتد .[٢٨]

وي سپس مثال‌هایی را از مخالفت صحابي با حديثي كه خودش روايت كرده است ، می‌آورد و اثر اين اختلاف را نيز بيان می‌كند ، و چنين می‌گويد :

پس از آنكه مذهب علما را در اين مسئله اصولي شناختيم و ادله اصحاب هريك از دو مذهب را بيان كرديم ، جاي آن است كه

[٢٥] . بنگرید به، مخالفة الصحابي للحديث النبوي الشريف دراسة نظريّة تطبيقيّة (چاپ رياض، سال ١٤١٥ هجري، مكتبة الرشد) ص٢٢-٢٩ -

[٢٦] . همان، ٣٠-٨٦ -

[٢٧] . همان: ٨٧-١٠٥ -

[٢٨] . همان، ١٠٦-١٢٣ -