برمي‌انگيزانْد و تشويق می‌كرد ؛ زيرا همين فاجعه در عصر عبّاسي به شكل ديگري و در قلمرو نوي پديد آمد يا در آستانه وقوع بود [و می‌خواست فضاي فكري را تسخير كند] هرچند منع تدوين در اين دوره تقريباً وجود نداشت ، ليكن مشكلات و معضلات از آنجا رخ نمود كه حاكمانِ عبّاسي مرزها را به روي كشورهاي مجاور فارس ، ترك و ديگران گشودند و خوش گذراني‌هایی كه در عصر منصور آغاز شد و در زمانِ هارون الرشيد به اوج خود رسيد ، در رويگردان ساختن مردم از علم الهي و گرايش آن‌ها به لهو و هرزگي يا ديگر علوم ، به شدّت تأثير نهاد ، بلكه پیوندهای روحی و اعتقادی امري دشوار گشت و دست يافتن بر علم حقيقي در چنين اَمواج خروشاني ، امري ناممكن می‌نمود .

از اين روست كه امام صادق ١ بر ضرورت حفظ مُدَوَّنات تأكيد مي‌ورزد تا در فضاي ظلماني اختلاف و سياست‌های حاكم ، مردم به نور اين كتاب‌ها اُنس بگيرند .

از امام صادق ١ نقل شده كه آن حضرت و اصحابش كمترين فرصت‌های ممكن را براي پرداختن به تدوين از دست نمی‌دادند . آن حضرت به يكي از يارانش فرمود :

تو مطلب را به خاطر نمی‌سپاري ، رفيقت كجاست كه برايت بنويسد؟

وي پاسخ داد : به گمانم مشغول كاري است ، و من دوست نداشتم در وقتِ نيازم [به اين مسئله] تأخير كنم .

امام ١ به شخصي كه در مجلس بود ، فرمود : براي او بنويس .[٤٨٤]

[٤٨٤] . دلائل الإمامه: ٥٥٥ -