جعفر ، احاديث و نسخه‌هایی داشت و از مردمان ثقه (قابل اعتماد) بود (چنان كه يحيي بن مَعين گفته است) و عَمْرو بن ابي مقدام می‌گويد : هر گاه به جعفر بن محمّد می‌نگرم ، درمي‌يابم كه او از سلاله پيامبران است .[٤٨١]

محمّد عجاج خطيب ، سخن صاحب تهذيب را اين گونه بيان می‌كند :

نزد جعفر صادق (٨٠ ـ ١٤٨ﮪ) رساله‌ها و احاديث و نسخه‌هایی وجود داشت و او از محدّثانِ ثقه (راست‌گو) بود .[٤٨٢]

امام صادق ١ بزرگ ترين شخصيتِ فقهي‌ای بود كه در آن زمان مردم می‌شناختند . آن حضرت با تيزبيني خطري را كه در آينده از ناحيه عدم تدوين ، مسلمانان را تهديد می‌كرد ، دريافت ، به مُفَضَّل بن عمر جُعْفي فرمود :

بنويس و علمت را ميان برادرانت منتشر ساز ، هنگامِ مرگ كتاب هايت را براي فرزندانت ارث گذار ؛ چراكه زمان آشوبي در پيش است كه مردم جز به كتاب‌هاشان اُنس نمی‌گيرند .[٤٨٣]

اين سخن ، همان تداومِ تدوين و فزوني آن را می‌رساند كه نزد علماي اهل بيت علیهم السلام وجود داشت . امام حسن ١ يارانش را ـ هنگامي كه به جهت ترورِ فكري [و ارعاب و تهديد] امويان از روايت باز ايستادند ـ به كتابت فرامي خواند ، و نيز امام صادق ١ به همين جهت ، اصحاب را بر تدوين

[٤٨١] . تهذيب التهذيب ٢: ٨٨، رقم ١٥٦ -

[٤٨٢] . السنّة قبل التدوين: ٣٥٨ -

[٤٨٣] . اصول كافي ١: ٥٢، كتاب فضل العلم، باب رواية الكتب، حديث ١١ -