به اين ترتيب ، درمي‌يابيم كه امام صادق ١ (نزد امامان اهل بيت علیهم السلام ) در رأس بناي هرمِ تدوين قرار دارد و بيشترين اعتمادش به كتاب حضرت علی علیه‌السلام و ديگر كتاب‌های پدرانش ـ و آنچه را كه از صُحُف انبيا ارث بردند ـ می‌باشد .

جاي شگفتي است كه پيروان مكتب منع تدوين ، به سرزنش اصــحاب تدوين ـ حتّي در عصرهاي متأخّر ـ می‌پردازند و نقل از مكتوبات را عيب می‌دانند . امّا شيوه خود را كه بازگويي سخن شفاهي از دهانِ اشخاص است ، علمِ دين می‌شمارند .

ابو حنيفه به امام صادق ١ طعنه می‌زند كه او «صُحُفي» است [يعنی سخنانش را از كتاب می‌گويد] ليكن امام صادق ١ درباره او و ديگراني كه با او هم مسلك‌اند می‌گويد :

شما را به اينان چه كار؟! از شما چه می‌خواهند و بر چه چيز ملامتتان می‌كنند؟! به خدا سوگند ، نزد ما چيزهايي است كه به هيچ كس نياز نداريم و مردم به ما محتاج‌اند ؛ نزد ما كتابي با املاي پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم است كه علی علیه‌السلام به خط خود آن را نوشت ، صحيفه‌ای كه طول آن ٧٠ ذرع می‌باشد و هر حلال و حرامي در آن هست .[٤٨٠]

كتاب‌هایی كه امام صادق ١ از پدران و اجدادش ستاند (و به ارث بُرد) و كتاب‌هایی را كه بر اصحابش املا كرد ، نزد شيعه و اهل سنّت مشهور است .

[٤٧٩] . بصائر الدرجات: ١٧٤، باب ١٤ في الأئمّة أنّهم أُعطوا الجفر والجامعة، حديث ١٠ -

[٤٨٠] . بصائر الدرجات: ١٦٩، باب ١٣، حديث ١٤؛ جامع احاديث الشيعة ١: ١٠ و١٣٦ -