اَطِلْ جِلْفَةَ قَلَمِك وأسمنها ، وأيمن قطتك ، وأسمعني طنينَ النون ، وحَوِّر الحاء ، وَأَسْمِنِ الصاد ، وَعَرِّجِ العين ، وَأشقِقِ الكاف ، وعَظِّم الفاء ، وَرَتِّل اللام ، وأَسْلِسِ الباء والتاء والثاء ، وأَقِمِ الزاي وَعَلِّ ذنبها ؛ وَاجْعَل قَلَمَكَ خَلْفَ أُذنك يكونُ أذكُرَ لك ؛[٤٢٧]

اين سفارش‌ها درباره علم خط ـ كه يكي از اركان مهم تدوين است ـ اصولي‌اند كه خطاطان تا به امروز در نگارش به كار می‌برند و در خوش نويسي از آن بهره می‌برند .

آري ، اهل بيت نهايتِ اهتمامشان را در امر تدوين به كار گرفتند ، و اَصحاب و نويسندگان را به مراعات نكاتِ دقيق رهنمون شدند .

اين نصوص ، بهترين دليل بر نفي نسبتي است كه به امام علی علیه‌السلام داده‌اند و

[٤٢٥] . كنز العمّال ١٠: ٣١٢، حديث ٢٩٥٦٢ -

[٤٢٦] . نهج البلاغه، حكمت ٣١٥؛ نيز بنگريد به، كنز العمّال ١٠: ٣١٢، حديث ٢٩٥٦٣ -

[٤٢٧] . كنز العمّال ١٠: ٣١٣، حديث ٢٩٥٦٤ -