اين اهتمام ، بی حساب و کتاب و ناشی از وابستگی‌ها و علاقه‌های شخصی نبود ؛ زيرا هم طرازي اين صحيفه با دو ريحانه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم امري است كه درنگ و تأمُّل فراواني را می‌طلبد ؛ چراكه علم نهفته در اين صحيفه ، برابري می‌كرد با علمي كه امام حسن و امام حسين ١ از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم داشتند ، و اين صحيفه براي مسلمانان ، همان نقشي را ايفا می‌كرد كه امام حسن و امام حسين ٤ براي امّت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم عهده دار بودند .

اين مواظبتِ فزاينده مكتب تعبّد را از مدوّنات ـ به طور كلّي ـ و از كتاب امام علی علیه‌السلام به طور ويژه ، نزد «مكتب رأي و اجتهاد» نمی‌يابيم . ابوبكر كتابش را سوزاند ، عُمَر كتاب‌های ديگران را آتش زد ، عثمان قرآن‌ها را به آتش كشيد ، معاويه دستور داد كه حديث كم بر زبان آيد مگر حديثي كه در عهد عُمَر روايت شده باشد ، ديگر خلفا نيز بر همين رَويَّه بودند .

بر خلاف اهل بيت علیهم السلام كه از آغاز تشريع اسلامي و نزول وحي تا زمان‌های متأخّر ، از تدوين بازنايستادند و در حفظ مدوّناتِ خود كوشيدند .

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم حضرت علی علیه‌السلام را به تدوين فرا خواند و به او فرمود :

آنچه را املا می‌كنم بنويس!

حضرت علی علیه‌السلام پرسيد : اي رسول خدا ، می‌ترسي از ياد ببرم؟!

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود : نه ، از خدا خواسته‌ام كه همه چيز را به خاطرت

[٣٥٣] . المعجم الكبير ٢٢: ٤١٣، باب ما أسندت فاطمة .