به تواتر ثابت است كه اهل بيت علیهم السلام تدوين را جايز می‌دانستند . امام علی علیه‌السلام با خط خودش و املاي رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم صحيفه‌ای را نوشت كه طول آن به هفتاد ذرع می‌رسيد .[٣٤٦]

دكتر رفعت فوزي عبدالمطّلب ، روايات اين صحيفه را ـ كه در ابواب فقه پراكنده‌اند ـ در كتابي گرد آورده و آن را صحيفة عليّ بن أبي طالب عن رسول الله ، دراسة توثيقيّة فقهيّة[٣٤٧] ناميده است .

اين صحيفه نزد ائمّه ٤ وجود داشت ، آن را از يكديگر ارث می‌بردند و در حفظ و نگهداري آن كوشا بودند . از امام حسن ١ روايت شده كه فرمود :

إنّ العلمَ فينا وَنَحْنُ أَهْلُه ، وهو عندنا مجموعٌ كُلُّهُ بِحَذافِيرِه ، وإنّه لا يَحْدُثُ شَيْءٌ إلی يَومِ القيامة حَتّی أَرْشُ الْخَدْشِ إلّا وهو عندنا

[٣٤٦] . بنگرید به، اَعيان الشيعه ١: ٣٣٠ -

در «من لا يحضره الفقيه ٤: ٤١٨، حديث ٥٩١٤» از حسن بن فضّال از امام علي بن موسي الرضا ١ روايت شده كه فرمود: امام نشانه‌هایی دارد؛ او داناترين، حاكم ترين، پرهيزكارترين، بردبارترين، شجاع ترين، بخشنده ترين، عابدترين . . . مردمان به شمار می‌رود . نزد او صحيفه اي است كه نام‌های شيعيانش ـ تا روز قيامت ـ در آن ثبت می‌باشد و نيز صحيفه اي كه اسم‌های دشمنانش تا روز قيامت در آن نوشته شده است .

نزد امام جامعه هست، صحيفه اي كه طول آن به هفتاد ذرع می‌رسد و آنچه را آدميان نياز دارند در آن گرد آمده است .

نزد امام ١ جفر اكبر و جفر اصغر می‌باشد، كه پوست بز و قوچي است و در آن همه علوم حتّي بهاي يك خراش و يك تازيانه يا نيم و ثلث تازيانه، در آن هست؛ و نزد امام مصحف فاطمه علیها السلام است (عيون اخبار الرضا ١ ١: ١٩٣، باب ١٩، حديث ١) .

[٣٤٧] . اين كتاب در سال ١٤٠٦هـ در حَلَب چاپ شد .