دسته‌ای از اين امّت به بهانه اخلاص در ديانت ، از امامان دين و خاندان نبوّت جدا شدند و خود را در چنگال رهبانيّت انداختند و به زياده روي پرداختند ؛ اسلام را بسيار نيك توصيف كردند و خود را با سنّت‌های نيكو آراستند تا اينكه زماني طولاني گذشت (و آرزوهاشان برآورده نشد) و مقصد و مسافت به نظرشان دور آمد و به محنت‌هایی سخت ، آزموده شدند .

در اين هنگام ، از راه هدايت و نشانه نجات روي برتافتند و به شيوه نياكانشان برگشتند .

گروه ديگر درباره ما كوتاهي ورزيدند ، به متشابهات قرآن احتجاج كردند و قرآن را با آراي خود به تأويل بردند و به اخبارِ مأثور تهمت زدند ؛ با ترفندِ تنْ آسايان ـ بي فروغي از كتاب و دستاويزي از علمِ راستين ـ در شبهه‌ها و ظلمت‌ها گام نهادند و پنداشتند كه رشد يافته‌اند .

نسلِ اين امّت به كجا پناه بَرَند؟ شاخص‌های ملّت و دين با اختلاف و چند دستگي از ميان رفت ، بعضي بعضِ ديگر را تكفير می‌كنند ، در حالي كه خداي متعال می‌فرمايد : Pوَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ