امّا مکتب اهل بيت به لزوم عرضه كلام آن‌ها به قرآن و طرح آنچه بر خلافِ قرآن باشد ، فراخواند . از امام صادق ١ روايت شده كه فرمود : «هرگاه برايتان حديثي را گفتم ، خاستگاهِ قرآني آن را از من بپرسيد»[٣٠٩] يا فرمود : «سخن مرا بر كتاب خدا عرضه بداريد ، آنچه را موافق با قرآن بود برگيريد ، و آنچه را بر خلافِ قرآن بود دور افكنيد» .[٣١٠]

— مکتب اجتهاد در احكام شرعي قائل به تصويب بود ؛ زيرا به عدالت صحابه اعتقاد داشت .

امّا مکتب اهل بيت ، مُخَطّئه[٣١١] بود .

— مكتب اجتهاد به صحّت رواياتي كه در كتاب بخاري و مسلم آمده ، قائل است .

امّا مكتب تعبّد ، همه آنچه را در كتاب‌های اربعه هست ، صحيح نمی‌داند .

— مکتب اجتهاد در بسياري از احكام شرعي (مانند قضاوت و ) عدالت را شرط نمی‌داند و نماز پشت سر هر نيكوكار و بدكار را جايز می‌شمارد .

امّا مکتب اهل بيت ، اين را برنمي تابد .

[٣٠٩] . المحاسن ١: ٢٦٩، باب ٣٧، حديث ٣٥٨؛ اصول كافي ١: ٥٩، باب الردّ إلي الكتاب والسنّه، حديث ٥ -

[٣١٠] . الاستبصار ١: ١٩٠، باب ١١٢، حديث ٩٦٦٨ -

[٣١١] . مُخَطِّئه: يعني حكم واقعي خدا تابع آنچه صحابي يا مجتهد فتوا می‌دهد، جعل نمی‌شود . ممكن است حكم مجتهد با حكم واقعي خدا مطابق باشد و ممكن است بر خلافِ حكم واقعي يا ناسازگار با آن درآيد (م) .