موضع بخاري و مسلم در گزينش روايات و راويان ، از مثال‌های روشنِ تأثيرِ انگيزه‌های سياسي در رفتار اشخاص است . اين دو تن از مروان بن حكم و ابو سفيان و معاويه و عمرو بن عاص و مُغِيرة بن شعبه و عبدالله بن عمرو بن عاص و نُعمان بن بشير ، فراوان روايت نقل می‌كنند ، ليكن از امام حسن و امام حسين ١ ـ دو نوه رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ـ روايتي را نمی‌آورند ، و بخاري هرگز به سخن امام صادق ١ احتجاج نمی‌ورزد .

بيشتر كساني كه بخاري از آن‌ها روايت می‌كند ، عبارت‌اند از : ابو هُرَيره ، عايشه ، عُمَر ، عبدالله بن عمر ، عبدالله بن عمرو بن عاص ، بخاري ٤٤٦ حديث از ابو هُرَيره ، ٢٧٠ حديث از عبدالله بن عُمَر و ٤٤٢ حديث از عايشه روايت می‌كند . در حالي كه از فاطمه ـ دختر پيامبر ـ يك حديث ، و از حضرت علی علیه‌السلام تنها ٢٩ حديث نقل می‌كند .

[٣٠٠] . احكام القرآن (ابن العربي) ٤: ٣٧١؛ الاعتصام ١: ٣٥٨؛ تفسير قرطبي ١٩: ٢٨١ -