پس می‌زديد و ولايت و وراثت را در اهل بيت پيامبرتان اقرار می‌كرديد ، از بالا و پايين غرق در نعمت می‌شديد و ولي خدا تُهي دست (و بي ياور) نمی‌ماند و سهمي از فرائض خدا به خطا نمی‌رفت و هيچ كس در حكم خدا اختلاف نمی‌كرد مگر اينكه علم آن را نزد ايشان از كتاب خدا و سنّت پيامبرش می‌يافت .

امّا حال كه چنين كرديد ، وَبالِ امرتان را بچشيد! و به زودي ستمگران دريابند كه به كدام بازداشت گاهي برمي‌گردند ؟![٢١٧]

امام اميرالمؤمنين ١ به ابوذر فرمود :

إنّ القومَ خافوك على دنياهم ، وخِفْتَهم على دينك ؛[٢١٨]

مردم براي دنياشان از تو می‌ترسند ، و تو به خاطر دينت از ايشان بيم داري!

ابوذر و اَمثال او (از پيروان روش تعبّد محض) بر لزوم پاي بندي به سنّت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم كه نزد اهل بيت آن حضرت بود ، تأكيد داشتند ؛ چراكه احاديث فراواني درباره مكانت حضرت علی علیه‌السلام شنيده بودند . امام علی علیه‌السلام در زمانِ حياتِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم سخنان آن حضرت را تدوين كرد و داراي صحيفه و كتاب جامعه و جفر بود كه در آن‌ها همه آنچه را كه از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم شنيد ، گردآوري كرد ؛ هر روز دو بار ، صبح و شام ، با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم در خلوت می‌نشست ، و آشکارا بیان می‌داشت که : دريافت ، هر آيه‌ای كجا و درباره چه كسي نازل شد و

بعضي از صحابه ، به كلام عُمَر چسبيدند و تدوين احاديث پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را

[٢١٧] . تاريخ يعقوبي ٢: ١٧١؛ بحار الأنوار ٢٧: ٣٢٠ (به نقل از تفسير فرات كوفي با اندكي اختلاف) .

[٢١٨] . نهج البلاغه، خطبه ١٣٠؛ روضه كافي ٨: ٢٠٧؛ نيز بنگريد به، المحاسن ٢: ٣٥٤، باب ١٢، حديث ٤٥ -