پيش از اين گفتيم كه قول حق [که با برهان تأیید می‌شود] به خاطر كسي كه عمل به حق را ترك كند (خواه ترك شخص به خطا و عذر باشد يا از روي عصيان ، حق را ترك كند و وبالِ آن به گردنش افتد) احساس وحشت (و تنهايی) نمی‌کند و به کسی که آن را به كار برد ـ هركس كه باشد ـ اعتنایی نمی‌نمايد ؛ چه به آن عمل شود و چه وایش گذارند ، برایش مساوی است . البته بر هر كس كه حق را شنيد ، واجب است ـ در هر حالي ـ به آن عمل كند .

و نيز احاديثي كه گفته شده بعضي از پيشينيان ، ترکش كرده‌اند ، در بيشتر مواقع ، همان احاديثي نيست كه اين احتجاج گران نيز به خاطر رويگردانی گذشتگان ، آن را ترك كرده باشند ، بلكه اينان آنچه را آنان گرفته‌اند ترك كرده‌اند و به آنچه آنان رها كرده‌اند چسبيده‌اند . از اين رو ، بر ايشان در ترك بعضي از احاديث توسط برخي از سَلَف ، حجتي نيست ؛ چراكه خودشان نخستين مخالفان در اين راستايند و اول كساني‌اند كه آن ترك را باطل می‌سازند .

احتجاجي بدتر از اين نيست كه انسان به چيزي كه باطل است بر كسي احتجاج ورزد ـ كه آن احتجاج را ثابت و درست نمی‌داند ـ بلكه آن را باطل می‌سازد ؛ چونان ابطال احتجاج گر براي او يا شديدتر از آن .

و نيز اگر افتراي آنان درست باشد كه نزد تارك بعضي از احاديث علمي بوده است كه بدان جهت آن را ترك كرده‌اند (از اين سخن به خداي بزرگ پناه می‌بريم و در پناه او قرار می‌دهيم همه كساني