مقدارى كه دليل دلالت مى‌كند، بسنده مى‌كنيم. حكم در خصوص ظرف، وارد شده، ما نيز حكم را به ظرف‌هاى متعارف براى خوردن و آشاميدن و آنچه ظرفيتش به اندازه آنهاست، اختصاص مى‌دهيم و اين حكم در ظروف بزرگ‌تر جريان ندارد و نيز اين حكم مخصوص خوردن و آشاميدن و وضو است. پس اگر چنين آبى به لباس و بدن ريخت شستن آن براى نماز، واجب نيست ؛ چون دليلى براى آن نداريم و دليل و اجماعى نداريم كه هر آبى را كه نتوان خورد و با آن وضو گرفت، نتوان با آن نماز خواند.

روايت ٧ و ٨ ـ در آنها از قول امام كاظم(ع) آمده كه يك قطره خون كه هنگام وضو در ظرف مى‌افتد و اوقيه‌اى (٤٠) از بول كه در سبويى شامل هزار رطل آب، مى‌ريزد، نوشيدن و وضو گرفتن با آن آب صلاح نيست. صلاح نبودن به معناى حرمت نوشيدن يا بطلان وضو نيست.

روايت ٩ ـ در روايت سعيد اعرج آمده كه اگر يك اوقيه (٤١) از خون در صد رطل آب ريخت، امام از نوشيدن و وضو گرفتن با آن آب نهى فرمود.

نهى به علت تغيير آب به سبب خون بوده است. [ به فرض تغيير نكردن آب، ممكن است [ اين نهى را حمل بر كراهت كنيم؛ چون روايات ديگرى كه ذكر كرديم، استعمال آن را جايز دانسته اند.

روايت نهم صحيحه على بن جعفر خلاف نظر صاحب حدائق را نشان مى‌دهد و دلالت بر ديدگاه ما دارد.

روايت ١٤ ـ در روايت على بن حديد آمده كه وقتى غلام امام صادق(ع) دو بار آب از چاه كشيد و در آن موش بود، حضرت فرمود آب را بريزد و بار سوم كه موش در آن نبود، از آن استفاده كرد.

(٤٠) اوقيه در لسان حديث به وزن چهل درهم است. (صحاح جوهرى)
(٤١) همان.