الزنا لوجوبه قربةً الى اللّه‌». مؤلف معتقد است براساس «انّما الاعمال بالنيات»، كم‌تر عملى را مى‌توان يافت كه از مرجحى كه به سبب آن، مكلف استحقاق ثواب پيدا كند، خالى باشد.

٤. فرزند مؤلف، محمد بن على كه شاگرد پدرش بوده، پاورقى‌هايى بر اين كتاب دارد كه جنبه تشريحى و توضيحى دارند نه تعليقى و فتوايى. اين حواشى در نسخه خطى موجود در كتابخانه علامه طباطبايى شيراز، و نيز در نسخه مطبوع مورد استناد اين مقاله، ثبت شده است. (٦٨)

٥. ابواب فقهى مطرح شده در كتاب، در مقايسه با كتاب‌هايى چون شرايع، قواعد، لمعه و دروس كه مؤلّف بيشتر از آنها تأثير پذيرفته است، گاه داراى شباهت و گاه داراى تفاوت‌هايى است كه به بعضى از آنها اشاره مى‌كنيم:

الف) همچون شرايع (٦٩) و دروس (٧٠) و بر خلاف قواعد علامه (٧١)، كتاب اعتكاف را مستقل از كتاب صوم آورده است. (٧٢)

ب) بر خلاف شرايع (٧٣) كه مباحث عمره را تحت عنوان كتاب العمره (٧٤)، مستقل از كتاب حج مطرح كرده، مباحث عمره را ذيل كتاب حج مطرح (٧٥)كرده و در اين بحث، هماهنگ با دروس و لمعه (٧٦) شهيد و قواعد (٧٧) علامه عمل كرده است.

(٦٨)همان، ص٥١.
(٦٩)شرايع الاسلام، ج١، ص١٩٢.
(٧٠)دروس الشرعيه، ج١، ص٢٩٨.
(٧١)قواعد الاحكام ، ج١، ص٣٨٨.
(٧٢)الدرالمنضود، ص٦٩.
(٧٣)شرايع الاسلام، ج١، ص٢٧٤.
(٧٤)شرايع الاسلام، ج١، ص٢٧٤.
(٧٥)الدرالمنضود، ص٧٢.
(٧٦)دروس الشرعيه، ج١، ص٣٣٧ و لمعه دمشقيه، ص ٦٨.
(٧٧)قواعد الاحكام ، ج١، ص٤٥١.