آيا واقعاً «نهايت تأسّف و تألّم» قطع نظر از اين مورد ـ يعنى خبر وفات طنطاوى ـ تعبير درستى است؟ و آيا واقعاً نويسنده اين بيانيه اين قدر متألم و متأسف شده‌اند؟ اگر خداى ناكرده خبر درگذشت يكى از عزيزترين كسان اين نويسنده به وى مى‌رسيد بازهم همين قدر متأسف مى‌شدند؟ چون فرض اين است كه اين تأسف، نهايت تأسف ايشان بوده است .

٢. فاضلى گفته است: «هيچ ظلمى به حوزه و به دين و به علوم اسلامى بزرگتر از اين نيست كه كسى فلسفه را از حوزه جدا كند»! آيا ظلم بنى‌اميه و بنى‌عباس به دين، كوچكتر از ظلم كسانى است كه فلسفه را از حوزه جدا مى‌كنند؟!!

٣. مكرر در برخى نشريات حوزوى نوشته مى‌شود كه «وهابيت چهل هزار پايگاه اينترنتى براى تبليغ عليه شيعه راه اندازى كرده‌اند». اين سخن علاوه بر اينكه بزرگ‌نمايى بى‌دليل دشمن است، معلوم نيست از چه منبع مطّلعى نقل مى‌شود؟ كدام شخص يا مؤسسه و سازمان اين آمار را به‌دست آورده؟ گوينده اين سخن شايد نام و نشان حتى پنجاه سايت را هم نداند ولى از چهل هزار سايت سخن مى‌گويد!

در نمونه‌اى ديگر، خبرگزارى ايرنا در تاريخ ششم بهمن سال ١٣٨٩ به نقل از معاون پژوهشى يكى از مؤسسات معروف آموزشى ـ پژوهشى قم گزارش داد: «هفت هزار دين براى مقابله با نظام و انقلاب اسلامى ساخته شده است». آيا گوينده اين سخن مى‌تواند نام ونشان هفتاد دين از اين هفت هزار دين را بگويد؟

٤. گاهى از تشييع جنازه‌اى دويست ـ سيصد هزار و حداكثر چهارصد هزار

(٢)افق حوزه، شماره ٢٦٣ (٢٣ اسفند ٨٨)، ص ١٦.