ثالثاً: اگر قرار بود ايشان چنين ادعايى كنند خوب بود در باره حرم مطهر حضرت معصومه(س) كه ايام اقامتشان در قم معمولاً هر روز مشرف مى‌شدند چنين ادعا كنند.

از همه اينها گذشته، اساساً اين نوع سخنان و اينكه ما سراغ ولى اللّه‌ الأعظم و اندوخته خداوند و ذخيره عالم غيب و شهود و حجت بزرگ خداوند سبحان را در مغازه فلان خياط و كفاش بگيريم يا به صورت وانمود كنيم كه گويا منزل فلان عالم بزرگوار، منزل حضرت بقية اللّه‌ (ارواحنا فداه) است، نوعى بى احترامى به آن بزرگوار و كوچك و كم اهميت جلوه دادن مقام عصمت و امامت ولايت است كه اين دو عالم بزرگ ابداً راضى به آن نبودند و گاهى اشخاصى براى مقرّب جلوه دادن خود، نزد بزرگان اينگونه مطالب را مى‌سازند!

١٧. يكى از خطبا در مجلس ترحيم دهمين سال درگذشت يكى از عالمان زاهد، وارسته متقى، خداترس، معادباور و دورى‌گزين از عنوان و منصب و جاه، در مسجد اعظم قم گفت: «مرحوم... در تمام علومى كه در حوزه متداول بود مدرسى كم نظير بودند» (١٨)، در حالى كه آن بزرگوار جز در فقه و اصول و اخلاق و ادبيات، در علوم ديگر مانند كلام و فلسفه و عرفان دستى نداشته و اصلاً فلسفه نخوانده بودند و خودشان فرموده‌اند: «درس مرحوم شاه آبادى قدرى رفتم، ولى چون به فلسفه علاقه نداشتم ديگر نرفتم». (١٩) بنابراين ايشان اين علوم را نخواندند و هيچ گاه تدريس نكردند، چه رسد به آنكه كم نظير باشند و خود آن بزرگوار تصريح كرده‌اند كه كتابهاى مطوّل، قوانين، رسائل و مكاسب را تدريس مى‌كرده‌اند (٢٠). مگر همان وارستگى و بى هوايى و تواضع و قدس و پاكى و جاه طلب نبودن ايشان كم مقامى

(١٨) افق حوزه، شماره ١٤٤، ص١.
(١٩) سيرى در آفاق، ص٣٩٢.
(٢٠) همان، ص٣٩٨.