گفته شده: اجماعى است كه اگر زمين موات به اذن امام احياء شود، تملّك حاصل مى‌شود. در مسالك آمده: ترديدى نيست كه اذن امام شرط است و اجماعى است كه‌بدون آن تملّك تحقّق نمى‌يابد.

سپس صاحب جواهر مى‌افزايد:

علاوه بر اين اقوال، قاعده «حرمت تصرّف در مال غير بدون اذن» نيز وجود دارد و حديث نبوى «ليس للمرء إلا ما طابت به نفس إمامه» (٣٤)، (هيچ چيز براى كسى روا نيست مگر اينكه امامش قلباً از آن راضى باشد،) موءيّد اين قول است . در مبحث خمس دليل هاى اين مسأله ذكر شده است. (٣٥)

وى پس از چند سطر در مورد شرط مسلمان بودن احياء كننده، مى‌گويد:

اگر اجماع بر شرطيّت اذن امام نبود، با توجّه به مقتضاى اخبار، تملّك موات از راه احياء به طور مطلق ثابت مى‌شد. (٣٦)

در جامع‌المقاصد آمده است:

شرط بودن اذن امام منوط به حضور و ظهور آن حضرت است و در عصر غيبت شرط نيست، چرا كه مانع احياء مى‌گردد. آيا در عصرغيبت، كافر مى‌تواند از راه احياء مالك شود يا خير؟ دريكى از حواشى شهيد بر قواعد آمده:«كافر مى‌تواند از راه احياء مالك شود و گرفتن ملك از او حرام است» و احتمالا اين رأى درست باشد. مخصوصاً با توجه به اينكه مخالف و كافر در زمان غيبت، مالك سهم خود از غنايم هستند و نمى‌توان از آنان گرفت. و مانند كسانى كه به‌خاطر شبهه اعتقادى به خمس اعتقاد ندارند، جايز نيست

(٣٤)مسند احمد،ج٥،ص١١٣. خبر عمروبن يثربى الضمرى آمده است: رسول خدا(ص) در خطبه اى چنين فرمود:«اَلا ولا يحلّ لامرى‌ءٍ من مال أخيه إلا بطيب نفس منه.» همچنين با سندى ديگر در همين منبع آمده است: «إِنّه (ص) قال: لايحلّ مال امرى‌ءٍ إلا بطيب نفسه منه» مسند أحمد،ج٥،ص٧٢.
(٣٥)جواهرالكلام،ج٣٨،ص١١.
(٣٦)همان،ص١٤.