ساير ض‌ليدى هاست اما مگر آنكه بر آنچه به اين قذرات متصف است آثار نجاست معروف در نزد متشرعه مترتب نمى‌گردد. علاوه بر اين مطلب براساس قراين موجود، مراد از مشركين در اين آيه، مشركين مكه است.

٢- اخبار: مهمترين ركن استدلال مولف را تشكيل مى‌دهد، زيرا براى هر مساله و حكم فقهى ابتدا هر آن چه از اخبار مى‌تواند مستند حكم واقع شود را بيان مى‌دارد. در اين خصوص مولف توجه خاصى نسبت به روايات، مبذول مى‌نمايد چنانكه بيشترين بخش كمى از مباحث فقهى را گذشته از ابعاد علمى دقيق آن، پرداخت به روايات تشكيل مى‌دهد. در اين خصوص مى‌توانيم به مطالب زير اشاره نماييم:

الف: مولف عنايت دارد متن كامل روايات را ذكر كند، و از اشاره به نوع روايت از حيث سند امتناع نمى‌ورزد.

ب: چون شرح كتاب بر اساس نظريات فقهى محقق حلى رحمه اللّه در نافع است، ادله روايى كه در آغاز ذكر مى‌شود به منزله دليل و مستند قول محقق است، و چنانكه مولف خود نيز دلالت آنها را بر مطلب تمام بداند مطلب را با بيان آن روايات خاتمه مى‌دهد.

ج: چنانكه بيش از يك خبر مستند حكم واقع شود در ترتيب بيان آنها از روايات صحيحه شروع و به موثقه و حسنه ختم مى‌شود. (١٠)

د: بيان وجه دلالت خبر، مورد عنايت مولف نيست و عموما متعرض آن نمى‌گردد، بلكه روايات را بدون قرار دادن مطلبى درباره وجه دلالت به دنبال يكديگر ذكر مى‌كند.

ه : آن جا كه مولف در خصوص دلالت اخبار مطلب خاصى داشته باشد پس از تعرض همه اخبار دال بر يك حكم و نظريه، يك به يك به بيان مناقشات يا بحث هاى روايى در خصوص هر يك از اخبار مى‌پردازد.

و يا به اخبار معارض با آنها اشاره مى‌كند.

و: مهمترين جنبه فقاهت مولف در خصوص ادله روايى، فقه الحديث ايشان است. نوع نگرشى كه وى نسبت به نحوه دلالت يك خبر بر حكم مورد نظر دارد آن قدر دقيق و

(١٠)همان، ج١، ص٢٩٧ و اما الكراهه فى مكان تكون بين يديه.