١- استدلال به آيات: عموما در موارد استدلال بر اصول و قواعد كلى هر باب استدلال به آيات قرآن كريم را مشاهده مى‌كنيم كه در اين قبيل موارد نيز مولف به طور اجمال و بدون ورود به استظهار آيه و وجه دلالت آن، و يا بيان مناقشات، مطلب را بيان مى‌كند، مگر در مواردى كه نظريه اى خاص در مورد آيه داشته باشد كه قبلا بدان پرداخته نشده است و يا آيه بهترين مستند حكم باشد. مثلا در مورد وجوب مسح سر در وضوء مى‌فرمايد:

اما وجوب المسح فبالكتاب والسنه والاجماع. (٧)

حكم واجب بودن مسح در وضوء مستند است به كتاب و سنت و اجماع. در همين مساله بعد از بيان روايات دال بر (جواز اكتفاء ببعض الراس)، يعنى رواياتى كه در آنها جايز شمرده شده بر قسمتى از سر مسح كشيده شود، نكته اى را در مورد دلالت آيه شريفه (وامسحو برووسكم). بر اين حكم بيان مى‌دارد كه به نظر مى‌رسد تبيينى جديد در مساله است، مى‌فرمايد:

ولا يخفى ان دلاله الايه الشريفه على كفايه المسح ببعض الراس والرجل بعد اعلام الامام (عليه السلام) ليست متوقفه على مجيى الباء للتبعيض، وكونه من معانيها الحقيقيه، حتى يقال: انكر بعض النحويين مجيى الباء للتبعيض، بل لعلها من جهه تغيير العباره، فان المسح يتعدى بنفسه بلاحاجه الى حرف الجر، فذكر الباء لنكته وهى افاده التبعيض اما لتضمين معنى فى الفعل كالمرور واللصوق، ويمكن ان يكون الباء للتبعيض مجازا. (٨)

(٧)همان، ج١، ص٤١.
(٨)همان، ج١، ص٤٢.