فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٢١٧٠ - ه

زيركانه. مردانه» ٣- صفت و آنست كه در اواخر صيغ ماضى فائدة اتصاف دهد بدان فعل مانند «آمده، رفته نشسته و خفته» ٤- فاعل و آنست كه در اواخر ... باشد مانند «داننده. گوينده» ٥- تخصيص و آنست كه در اواخر بعضى اسماء نوعى را از جنس ممتاز گرداند و آن را تخصيص النوع من الجنس خوانند «دندانه. چشمه. زبانه.» رجوع شود به (المعجم ص ١٨٣- ١٨٧) نزد اهل ذوق «هاء» اعتبار ذاتست بحسب حضور وجود (از اصطلاحات شاه نعمت الله)

هاشمى‌

- (اصطلاح كلامى فقهى) منسوب به هاشم از طرف پدر، نه مادر.

هابط

- (اصطلاح نجومى) هر دو نقطه منقلب فلك را بدو نيم كند يكى صاعد و ديگرى هابط و برجهاى نيمه صاعد. جدى دلو. حوت. حمل. ثور و جوزاند و بقيه بروج كه نظير اينانند هابطاند برجهاى نيمه صاعد معوج الطلوعند و برجهاى نيمه هابط مستقيم الطلوع‌اند.

رجوع باوتاد و هبوط شود

هاتف‌

- (اصطلاح ذوقى) داعى حقيقت كه در دل سالك تجلى كند.

عطار گويد: