فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٤٣٢ - ظ% فَزَع

فقر تا ترا آگاه كرد، پس درى گشاد از معرفت تا ترا دوست كرد و خلعتى پوشانيده تا بستاخ كرد.

الهى آتش يافت با نور شناخت آميختى و از باغ وصال، نسيم قرب انگيختى، باران فردائيت برگرد بشريت ريختى، بآتش دوستى، آب و گل سوختى، تا ديده عارف را، ديدار خود آموختى الهى همه به تن غريب‌اند و من بجان و دل غريبم، همه در سفر غريب‌اند و من در حضر غريبم.

الهى هر بيمارى شفا از طبيب خواهد و من بيمار از طبيبم، هر كس را از قسمت بهره‌ايست و من بى‌نصيبم.

هر دل شده با يارى و غمگسارى است و من بى‌يار و غريبم، همه شب مردمان در خواب و من در بيدار چون باشم، غنود هر كسى با يار و من بى‌يار چون باشم.

فقر دو ضربست فقر خلقتى و فقر صفتى. فقر خلقت عام است، هر حادثه را كه از عدم بوجود آيد و معنى فقر، حاجت است، هر مخلوقى را بخالق حاجت است در اول حال به آفرينش و در ثانى الحال بپرورش.

(از عده ج ٥ ص ١٨٠- ج ٤ ص ١٦٧).

عطار گويد: