- (اصطلاح فلسفى) نبات يكى از مواليد ثلث است قوت ناميه منشأ تنميه و رشد است (از دستور ج ٣ اخوان ج ٣ ص ١٩) اخوان الصفا راجع به نباتات بحث مفصل كرده و گويند اولين مرتبت نبات، گياهى است كه هم سطح زمين و چيزى برجسته است. كه خضراء الدمن باشد و آن بمانند غبارى بود و سپس بترتيب بالا و بالاتر رود تا به مرتبت كامل آن رسد كه نخل بود و اولين مرتبت حيوان متصل بآخرين مرتبت نبات بود و پست‌ترين حيوانات حلزون و عالى‌ترين آنها ميمون بود و آن حد فاصل بين انسان و حيوان است.

(رجوع شود به رساله دهم از ناسوسيات ص ٣١٥ و ٣١٨ و رساله پنجم طبيعيات ص ٢٣٣ و ٢٤٥)

نَبْشِ قَبْر

- (اصطلاح فقهى) كه پس از دفن ميت قبر را بشكافند بهر منظورى كه باشد و آن در شريعت اسلام حرام است:

گر چه ميت طفل يا مجنون باشد مگر آنكه يقين حاصل شده باشد كه خاك شده است و از بين رفته است و اسكلت آن تشخيص داده نمى‌شود.

نُبُوَّت‌

- (اصطلاح كلامى، عرفانى) نبوت عبارت از اخبار از حقايق الهيه است يعنى از معرفت ذات و اسماء و صفات و احكام او.

(اصطلاحات خطى ث ٨٥٤) برخى از تركيبات: فلك نبوت، گلستان نبوت، مسند نبوت، درج نبوت، دولت نبوت، اسرار نبوت، در صدف نبوت، مهد نبوت، درج نبوت، دولت نبوت، اسرار نبوت، خلعت نبوت، قوت نبوت، پيراهن نبوت، سرير نبوت، منصب نبوت، حليه نبوت، گنج نبوت ....

نبى‌

- كسى كه مبعوث شود از طرف خداى براى رهنمائى بندگان كه سخن گويد با آنها و آنها را بر طاعات رهنمائى كند رجوع به نبوت شود.

عزيز الدين نسفى گويد: نبوت را دو روى بود، رويى بطرف خلق و رويى بطرف خالق و اگر چه ولايت بالاتر از نبوت است و لكن ولى يك روى دارد كه بطرف خدا بود از انسان كامل ص ٣١٦.

بنظر اخوان الصفا نبوت را چند خصلت لازم است نخست وحى بود و سپس اظهار دعوت درست و سپس تدوين كتاب و وضع سنن و مداواى نفوس مريضه و داشتن چگونگى سياست نفوس شريره و اجراء سنت در امت و بيان حلال و حرام و اجراء حدود و احكام.

(از رساله اول در آزء و ديانات ص ٣٢) در كتاب معتقد الاماميه در باب نبى آمده است:

بدان كه محمد بن عبد الله بن عبد المطلب رسول خداست، براى آنكه دعوى پيغمبرى كرد و بر عقب دعوى معجزه بنمود، و هر كه دعوى پيغمبرى كند و بر عقب دعوى معجزه بنمايد، وى پيغمبر باشد.

اما آنكه دعوى پيغمبرى كرد بتواتر