فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٩٠٨ - خصوصيات رئيس مدينه كَرامت و مراتب رياستهاى آن

شهوته عقله فهو شر من البهائم‌

. (انسان ص ٣٢٣) موجود نورى است كه بهر شكلى درآيد بجز حيوانات درنده. انسان در مرحله كمال به فرشته رسد و گاه بود كه ملائكه كنايت از قوتهاى عقل و روح و جسم بود.

(انسان ص ١٤٩) اخوان الصفا گويند ملائكه خدا همان كواكب و افلاك‌اند كه پادشاهان آسمانهااند و خداوند آنها را بيافريده است تا دنيا را آبادان كنند مدبر خلق باشند و خلفاء الله‌اند در افلاك او (رجوع شود برساله سوم رسائل اخوان الصفا ص ٩٨) در علوم غريبه اصطلاح ملائكه حروف را بكار دارند و منظور آنان اين است كه براى هر يك از حروف ملكى بود و اسماء اين ملائكه را برشمرده‌اند كه البته اسامى آنها بنظر عبرى ميرسد.

(رجوع شود به شمس المعارف الكبرى ص ١٦، ١٧) تركيبات:

مَلائِكَةُ الرُّوحانيَّة

- مراد ارواح مجرده است. (شفا ج ٢ ص ٢٨٥، ٦٤٢).

مَلائِكةُ الطِّباعِ الأرْضيَّة

- مراد طبايع كليه‌اند. (اسفار ج ٣ ص ٩٨).

مَلائِكة مُوَكِّلَه‌

- مراد عقول است (از راحة العقل ص ٦١).

مَلابِسُ الظُّلُمانيَّة

- مراد علائق جسمانى و ماديات است. (از اسفار ج ٣ ص ٣٦).

مَلاحت‌

- (اصطلاح ذوقى) ملاحت عبارت از بى‌نهايتى كمال الهى است كه هيچ كس بنهايت او نرسد.

مُلازَمَه‌

- (اصطلاح فلسفى و عرفانى) هم بستگى ميان دو امر را ملازمه ميان آن دو گويند و دو امرى كه بيكديگر بستگى داشته باشند ملازم يكديگرند و بالاخره دو امر بنحوى باشند كه تصور هر يك منفك از تصور ديگرى نباشد و يا وجود هر يك ملازم با وجود ديگر باشد و يا «كون الحكم مقتضيا لحكم آخر بان يكون اذا وجد المقتضى وجد المقتضى وقت وجوده ككون الشمس طالعة و النهار موجود» (كشاف ص ١٣٠٤).

نزد عرفا مراد ملازمت ذكر است كه اصل ششم است كه در آن كوشى كه از ذكر غير حق بدرآيى كه فرمودند «وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ»