فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٥٥٥ - ق

يا از باب دلالت ايماء و اشاره باشد در هر حال اگر گفته شود «حرمت الخمر لانه مسكر يا لاسكاره» منصوص العله خواهد بود (از قوانين ج ٢ ص ٨١).

قِيافَت‌

- (اصطلاح فلسفى) استناد بعلامات و امارات ظاهرى است.

قِيام‌

- (اصطلاح عرفانى و فقهى) قيام در لغت بمعنى انتصاب است و مراد عبادت و احكام شريعت و طريقت است، قيام بالله نقطه پرگار طريقت است و مدار اسرار حقيقت. هر كه از تدبير خود برخاست و كار خود با حق جل جلاله گذاشت، ثمره حيوة طيبه برداشت نور آفتاب نور صورت است و نور دل ايشان نور سريرت است، لاجرم شعاع آفتاب صورت بايشان رسيد از برق شعاع نور سرايشان دامن درچيد.

(عده ج ٨ ص ١٥٣).

قِيام بِاللّه‌

- (اصطلاح عرفانى) مراد استقامت است در حال بعد از فنا و عبور بر مجموع منازل و سير از الله در الله و بيرون آمدن از رسوم به كليت.

قِيامِ للّه‌

- (اصطلاح عرفانى) قيام لله بيداريست از خواب غفلت و برخواستن از سنة عبرت در حال سير الى الله (اصطلاحات شاه نعمت الله ص ٥٨)

قِيامَتِ صُغْرى‌

- (اصطلاح عرفانى) قيامت صغرى عبارت از موت ارادى است (شرح قيصرى ص ٤٠).

عطار گويد: