- (اصطلاح فقهى) خويشان و افراد وابسته سببى و اقرباء را عصبه گويند، عصبه شخص خويشان او را گويند وارث به تعصيب عبارت است از اينكه وقتى از سهام صاحبان فروض چيزى زياد آيد آن را بپسر و پدر و كسانى كه با آنها بستگى داشته باشند تخصيص ميدهند بدون اينكه از آن بصاحبان فروض سهمى بدهند و آنها را صاحبان عصبه گويند.

و لكن ميراث نزد اماميه به تعصيب ثابت نمى‌شود. بلكه پس از رد فريضه بكسانى كه فرض بر هستند هر گاه چيزى باقى بماند و براى ميت وارثى مساوى يعنى همدرجه با فرض برها باشد ولى فرضى براى او نباشد باقى مانده باو اختصاص خواهد يافت.

بنا بر اين هر گاه ابوين با زوج يا زوجه مجتمع شوند ثلث تركه متعلق به مادر است.

و زوج يا زوجه هم نصيب اعلاى خود را خواهند برد. و باقيمانده متعلق است به پدر زيرا در اين حال فرضى ندارد و مساوى و همدرجه است با صاحب فرض كه مادر باشد.

و همچنين است اگر با آنها براى ميت اخوه باشد كه بودن اخوه موجب حجب مادر است از ثلث. و بر اين تقدير فقط مستحق سدس است. و نصف آن مال زوج و باقيمانده متعلق بپدر خواهد بود. و همچنين است اجتماع ابوين و پسر و زوج زيرا ربع تركه مال زوج است و هر يك از پدر و مادر سدس ميبرند و باقيمانده متعلق به پسر خواهد بود زيرا پسر از كسانى است كه بقرابت ارث ميبرد.

و همچنين است زوج و اخوان مادرى و برادر يا اخوه ابى و امى يا پدرى زيرا در اين صورت زوج مستحق نصف است و برادر مادرى مستحق ثلث و باقى متعلق به برادر يا اخوه ابى و امى يا پدرى است زيرا در اين صورت زوج مستحق نصف است و برادر مادرى مستحق ثلث و باقى متعلق به برادر يا اخوه ابى و امى يا ابى تنها است بجهت اينكه براى آنها فرضى نيست.

و اگر در جائى كه تركه زائد بر فروض است بين اقارب ميت وراثى كه مساوى و همدرجه باشد با صاحبان فرض وجود نداشته باشد مقدار زائد بر سهام صاحبان فرض بين آنها به نسبت سهامشان تقسيم ميشود. باستثناء زوج و زوجه كه بآنها از آن زياده چيزى داده نمى‌شود.

بنا بر اين اگر پدر و مادر يا يكى از آنها با دختر برادر و عمو مجتمع شوند نصف‌تر كه مال دختر است. و هر يك از پدر و مادر سدس ميبرند و سدس باقيمانده بين پدر و مادر و دختر اخماسا به نسبت سهامشان تقسيم ميشود. و به برادر و عمو چيزى داده نمى‌شود.

(كليات حقوقى ص ٤٠١، ٤٠٢)

تَعْطيل‌

- (اصطلاح ادبى) در نزد اهل ادب آن باشد كه ناثر يا ناظم نظمى يا نثرى آرد كه حروف آن بى‌نقطه بود مانند «محمد، احمد، عالم معلوم، محمود» و در شرع بكسى گويند كه اعتقاد بوجود خدا ندارد