خيلى درهم است و صاحب ملل و نحل بدون دقت در فرم كلمات درباره آنها قلمفرسائى كرده است، ظاهرا آورمن همان اهرمن است و درست معكوس نظر مؤلف است و در كلمات كام و جام، و نوم نيز اشكالى ديگر هست.

بهر حال اعتقاد به مبادى پنج‌گانه و يا پنج قديم شكل‌هاى مختلف دارد كه در عقايد صابئيان و مانويان وجود دارد و حتى بقول ابو ريحان محمد ذكرياى رازى هم متأثر از مانويان شده است. رجوع شود به ملل و نحل ابن حزم ج ١ ص ٣٤.

آيات‌

- (اصطلاح عرفانى) جمع آيه.

مظاهر ذات و اسماء الهى‌اند كه نشانه وجود و صفات و قدرت و توانائى حقايق‌اند و از آيات بذات رفتن برهان لمى است لكن صديقان از ذات بذات روند كه فرمود

«يا من دل بذاته على ذاته».

چو آياتست روشن گشته از ذات‌

كجا روشن شود ذاتش ز آيات.

بود نور خرد در ذات انور

بسان چشم سر در چشمه خور.

چو مبصر با بصر نزديك گردد.

بصر ز ادراك او تاريك گردد.