- اين اصطلاح عروضى است و آن باشد كه شاعر را معنى در خاطر آيد و آن را نظم كند و بناء قصيده بر آن نهد و ممكن باشد كه در قصيده بهتر از آن بيت بسيار افتد و عامه شعرا بيت القصيده آن را خوانند كه بهترين ابيات قصيده بود (از المعجم ص ٢١٣).

بَيْد

- اين اصطلاح ادبى است و كلمه بيد كه ميد هم گفته‌اند در زبان عرب اسمى است دائم الاضافه به آن وصله ان و آن را دو معنى است يكى بمعنى غير و همواره منصوب خواهد بود مانند «نحن الاولون و الآخرون بيد انهم أوتوا الكتاب» و ديگر بمعنى «نعم و اجل» مانند

«انا افصح من نطق بالضاد بيد أني من قريش»

(از مغنى ص ٦٠).

بى‌خودى‌

- (اصطلاح عرفانى) حالت سكر و جذبه است كه سالك را باشد. و مرحله فناء را نيز گويند.

مولوى گويد:

رفتم ز دست خود من در بيخودى فتادم‌

در بيخودى مطلق با خود چه نيك شادم‌

چشمم بدوخت دلبر تا غير او نبينم‌

تا چشمها بناگه در روى او گشادم‌