- (اصطلاح عرفانى) كسانى بودند كه در زمان حضرت رسول در مسجد النبى صفه را گزيدند و در آنجا مسكن كردند و آنان اهل رياضت بودند كه مستقيما از معدن نبوت كسب فيض ميكردند و در بيان وجه تسميه صوفى بيايد كه وجهى آنست كه اصلش صفه‌اى باشد و منسوب به اهل صفه باشد.

و آنچه مشهور است اهل صفه عبارتند از: بلال، ابو عبيده، ابو يقظان، عمار ياسر، عبد اللّه مسعود، عتبة بن مسعود، مقداد بن اسود، عتبة بن غزوان، زيد بن خطاب، ابو كبشه و عده ديگر.

(شرح تعرف ص ٣٨ ج ١- كشف المحجوب ص ٩٧)

اهلِ صَوْمَعَه‌

- (اصطلاح عرفانى) اهل خانقاه و اهل شريعت و آن فروتر از مقام خراباتيان است.

عراقى گويد:

خراب كوى خرابات را از آن چه خبر

كه اهل صومعه را بهترين مقاماتست‌

اگر چه اهل خرابات را، ز من ننگست‌

مرا نصيحت ايشان بسى مباهاتست‌

كسى كه حالت ديوانگان ميكده يافت‌

مقام اهل خرد نزدش از خرافاتست‌