- (اصطلاح عرفانى) كسانى هستند كه از انظار پنهان بوده و در شأن آنها است كه «اذا حضروا لم يعرفوا و اذا غابوا لم يفقدوا و اذا شهدوا لم يستشاروا، و هم اخفياء اتقياء».

(شرح منازل ص ١٧٨).

اصْحابِ سَكِيْنَتِ كُبْرى‌

- (اصطلاح عرفانى) كسانى هستند كه دلهاى آنان منور است بانوار ملكوتى و بروق لامعه بنحوى كه ملكه آنها شده باشد و قلوب آنان آرامش يافته باشد در پرتو تجليات و فيوضات الهى. (حكمة الاشراق ص ٢٥٠) اصحاب شريعت- (اصطلاح عرفانى) پيروان شريعت را گويند، اصحاب شريعت ديگرانند و اصحاب طريقت ديگر، خادمان راه شرع جدايند. خلوتيان قرب و مشاهدات جدا. (عده ج ٤ ص ١٨٧)

اصْحابِ شُعاع‌

- (اصطلاح فلسفى) كسانى كه در مورد چگونگى حصول و ماهيت ابصار گويند. ابصار بواسطه خروج شعاع از بصر و وقوع آن بر سطح مبصرات حاصل ميشود.

(اسفار ج ٤ ص ٤٧) رجوع بابصار شود.

اصْحابِ شَقَاوَت (شِقَاوَت)

- (اصطلاح عرفانى) اهل جهنم را گويند.

(از حكمة الاشراق ص ٢٣٠)

اصْحابِ شمال (شِمال)

- (اصطلاح عرفانى) اصحاب شمال كسانى‌اند كه قلوب آنها مشحون باشد باخلاق پست و شهوات مهلكه.

اصْحاب صُفَّه‌

- (اصطلاح عرفانى) به فقرائى ميگفتند كه در مسجد النبى سكونت ورزيده به عبادت خدا اشتغال داشتند. و اينان فقراء امت‌اند و يا افرادى بودند كه در جنگها عضوى از اعضاء خود را از دست داده بودند و مهاجرانى كه از كار افتاده بودند.

در روايت آمده است كه: حضرت رسول اكرم در برابر اهل صفه بايستادند و نظرى به فقر و زحمت و رنج آنان از طرفى و پاك‌دلى آنان ز طرفى ديگر افكندند پس فرمودند اى اصحاب صفه شما را بشارت ميدهم، هر كس از امت من كه در وضع و حال و اوصاف نيك شما پا بر جا بماند و به وضع خود راضى بود در بهشت از همراهان من باشد.