حضرت درخواست نمودند در مقابل اسارت آنان به عنوان (منّ‌) عوض مالى دريافت نمايد، حضرت در پاسخ آنان فرمود: آيا بنظر شما فرزندان و زنان شما محبوب‌ترند يا اموالتان‌؟ گفتند ما در مقابل خويشان چيزى را همپايه نمى‌دانيم، حضرت فرمود: سهم من و فرزندان عبدالمطلب از آن شما باشد و راجع به حقوق ساير مردم از خودشان مى‌پرسم، مهاجر و انصار گفتند آنچه كه سهم ماست از آن رسول خداست.

اقرع بن حابس و عينية بن حصن و عباس بن مرداس گفتند آنچه كه سهم ما و سهم قبيله ماست از آن ماست و به كسى نمى‌بخشيم، آن‌گاه خويشان عباس بن مرداس (بنو سليم) گفتند آنچه كه از آن ماست به رسول خدا تعلق دارد، عباس بن مرداس گفت شما مرا پست نموديد، رسول خدا فرمود: اين گروه مردم به حالت تسليم آمده‌اند و من از اسير نمودن آنان خوددارى نمودم و آنان را مخير نمودم و آنان چيزى را در مقابل فرزندان و زنانشان همپايه نشمردند، هر آن كس كه از اينان كسى به عنوان غنيمت پيش او باشد و دلش رضايت دهد كه آزارش نمايد راه بر او باز است و هر آن كس كه خوددارى نمايد سهم خويش را آزاد نمايد آن را به عنوان قرض بر ما حساب نمايد. گفتند ما همگى به اين امر راضى شديم و در مقابل آن تسليم هستيم، آن‌گاه همگى زنان و فرزندانى را كه به عنوان اسير گرفته بودند آزاد نمودند و كسى از آنان مخالفت نكرد، مگر عينية بن حصن.

زيرا وى از اين كه پيرزنى را كه در اختيارش بود آزاد نمايد خوددارى نمود ولى پس از مدتى وى نيز آن را آزاد نمود و رسول خدا (ص) اين اسير را جامع قبطيه پوشانيد.

هنگامى كه انصار مشاهده نمودند آنچه را كه رسول خدا به قريش و عرب بخشيد، زبان به اعتراض گشودند، رسول خدا (ص) فرمود: اى گروه انصار آيا راضى نمى‌شويد مردم با گوسفند و شتر بازگردند و شما با رسول خدا بمنزلگاهتان بازگرديد؟ گفتند اى رسول خدا ما راضى شديم كه تو حظّ و نصيب و سهم ما باشى. رسول خدا (ص) فرمود:

خدايا انصار را رحم كن

«اللهم ارحم الانصار و ابناء ابناء الانصار»

و فرزندان انصار و فرزندان فرزندان انصار را؛ رسول خدا بازگشت و مردم متفرق شدند و رسول خدا شب پنجشنبه ٥ روز مانده به ذى‌القعده به جعرانه رسيد و در آن محل ١٣ شب اقامت گزيد و آن‌گاه كه تصميم به بازگشت به مدينه گرفت، شب چهارشنبه ١٢ روز از ذى‌القعده مانده به سوى مكه روانه شد و احرام عمره بست و داخل مكه شد و طواف و سعى بجا آورد و سر را