فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٢٧ - مبحث سوم حقوق مجروحان جنگى

معمولاً پس از پايان جنگ مجروحان به مدينه انتقال داده مى‌شود و مداواى آنها در خانه‌ها انجام مى‌گرفت.

با وجود سيره عملى پيامبر (ص) در مورد رسيدگى به مجروحان اصولاً به مقتضاى طبيعت كار كه مجروحان الگوى ايثار و شهداى زنده محسوب مى‌شوند ايجاب مى‌كند كه جامعه اسلامى و دولت تا سر حد امكان توان خويش را در حمايت و پرستارى و مداواى آنها بكار گيرد تا خود روح اميد و پشت‌گرمى را در ساير مجاهدان زنده نگهدارد و همواره سرنوشت جبهه‌ها به صورت مطلوب ترسيم گردد.

همان فلسفه‌اى كه فقها در مورد فرزندان شهداى جبهه و جهاد بيان نموده‌اند كه مراقبت و سرپرستى آنها موجب جايگزينى پدرانشان مى‌گردد. [١] در مورد رزمندگان مجروح نيز صادق مى‌باشد و سرانجام خود برنامه‌اى در جهت تداوم فرهنگ جهاد و دلگرمى بيشتر رزمندگان در انديشه عاقبت كار و سرنوشتشان خواهد بود.

تعبير صاحب جواهر در اين مورد بسيار گوياست كه مى‌نويسد: «شايسته است امام (ع) (و دولت نيابى) ذريه (نسل) مجاهدان را كه عمرى در جهاد بسر برده‌اند مورد عنايت خاص قرار دهد و نسبت به آنان انفاق نمايد و پس از وفات پدرانشان تا رسيدن به حد بلوغ آنها را تحت سرپرستى خود قرار دهد تا همچون پدرانشان نيروى وفادار به جبهه و جهاد (مرصد) باشند». [٢]

اين گفتار به خوبى نشان مى‌دهد كه سرپرستى دولت اسلامى تنها در مورد فرزندان شهداء مورد تأكيد قرار نگرفته بلكه اين عنايت ويژه شامل فرزندان همه مجاهدانى است كه حتى به مرگ طبيعى از دنيا رفته باشند.

مبحث سوم: حقوق مجروحان جنگى

گرچه حربى (دشمن مخاصم) از نظر اسلام احترامى ندارد و در واقع اين خود حربى است كه با عمليات خصمانه خود، احترام خويش را از ميان برداشته است و به طور

[١] . رك: جواهر الكلام، ج ٢١ ص ٢١٧.

[٢] . همان.