سكونى از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: (رسول خدا (ص) فرمود: هيچ‌گاه دو نفر با يكديگر صحبت و همراه نمى‌شوند، مگر اينكه مداراترين آن دو اجر بيشترى نصيبش مى‌گردد و مورد محبت بيشتر خداوند قرار مى‌گردد).

ز - ابى بصير مى‌گويد از امام صادق (ع) شنيدم فرمود: (مؤمن برادر مؤمن است، مانند تن واحد، هرگاه عضوى به درد آيد در تمام تن او رنج و الم آن احساس مى‌شود و روح آن دو از روح واحدى هستند و روح مؤمن ارتباط و اتصالش به روح خدا از اتصال و همبستگى شعاع خورشيد با خورشيد بيشتر است). [٢]

ح - جابر از امام باقر (ع) نقل مى كند:

«قال رسول الله (ص) حدثنى جبرئيل (ع) ان الله عزّوجل اهبط الى الارض ملكاً، فاقبل ذلك الملك يمشى حتى وقع الى باب عليه رجل يستأذن على ربّ الدار، فقال له الملك،..... قال له الملك، ما جاء بك الا ذاك‌؟ فقال: ما جاء بى الا ذاك فقال انى رسول الله اليك و هو يقرئك السّلام و يقول: و جبت لك الجنة و قال الملك: انّ الله عزّوجل يقول: ايّما مسلم زار مسلماً فليس ايّاه زار، ايّاى زار و ثوابه على الجنه.» [٣]

(رسول الله (ص) فرمود: جبرييل مرا خبر داد كه خداوند فرشته‌اى را بر زمين فرستاد و اين فرشته شروع به راه‌پيمايى نمود تا آن‌گاه كه به در منزلى رسيد كه در آن مردى از صاحب خانه رخصت مى‌طلبد، فرشته به وى گفت: از اين صاحب خانه چه مى‌خواهى‌؟ گفت: برادر مسلمان من است و براى جلب رضايت خداوند بزيارتش آمده‌ام، سپس فرشته گفت: ترا جز اين نيت بدين كار وا نداشت‌؟ گفت: مرا جز اين بدين كار وادار ننمود، فرشته گفت من فرستاده خدا به سوى تو هستم، خداوند سلامت مى‌رساند و مى‌گويد: بهشت ترا واجب گرديده، فرشته گفت خداوند مى‌گويد هر آن مسلمانى كه مسلمانى را زيارت كند (در حقيقت) او را زيارت ننموده بلكه گويى مرا زيارت نموده است و ثواب و اجر آن بر من همانا بهشت است).

ط - جابر از امام باقر (ع) نقل مى كند:

«قال رسول الله (ص) من زار اخاه فى بيته قال الله عزوجل له، انت صيفى و زائرى، على قراك و قد اوجبت لك الجنة بحبك اياه.» [٤]

(جابر از امام

[١] . همان، ص ١٢٠.

[٢] . رك: الوافى، جزء سوم، ص ٩٩.

[٣] . رك: كافى، ج ٢، ص ١٧٦.

[٤] . همان، ج ٢ ص ١٧٧.