تنها ابزار كارش در نبرد، تيزى و كارآيى سلاح او بايد باشد در كليه حركات و عكس العملها از برّنده‌ترين و كارى‌ترين قسمت اسلحه استفاده كند و تا چنين فرصتى دارد، از به كار گرفتن قسمتهاى ديگر اسلحه و يا اسلحه‌هاى سبكتر و نامطمئن خوددارى نمايد.

ضربات اسلحه را با گامها پيوسته و هماهنگ كند. و در حال پيش‌روى ضربات را بر دشمن بدون وقفه وارد سازد و چه با گامهاى دشمن آنگاه كه پيش مى‌آيد و يا عقب نشينى مى‌كند. دشمن بايد در هر گامى خود را در برابر ضربات رزمنده جبهه حق بنگرد و هرگز خود را از سايه اسلحه او به دور نبيند.

رزمنده مجاهد در همه حال و شرايط، چه آن موقع كه خسته مى‌شود و مى‌رود كه از پاى درآيد و چه موقعى كه پيروز مى‌شود، بايد همواره خود را در برابر ديدگاه خدا بداند كه زواياى انديشه او و كليه عمليات آشكار و پنهان او را مى‌بيند و چيزى از او بر خدا پوشيده نيست.

سرباز اسلام در جبهه جنگ نبايد موضع ايدئولوژيك خود را فراموش كند و رهبر، پيشوا و امامش را كه نيك شناخته و به موضع حق او ايمان آورده از نظر دور دارد. بايد متوجه باشد كه بر محور چه مركزى حركت مى‌كند و به فرمان چه كسى مى‌رزمد و از رهگذر وجود و موضع پيشوا و امامش رابطه خود را با اسلام و پيامبر خدا بسنجد و هدف و نتيجه تلاشش را فراموش ننمايد.

هرگاه بنابر ضرورتهاى تاكتيكى دست به عقب‌نشينى موقت مى‌زند، در نخستين فرصت به سوى دشمن بشتابد و حمله را از سر گيرد و اين جملات را تا آنجا ادامه دهد كه پيروز گردد.

از پشت كردن به دشمن و فرار از مقابله و رودررويى با دشمن، شرمش آيد و آن را رسوايى براى خود و نسلهاى آينده‌اش ببيند كه سرانجام آتش روز حساب را به دنبال دارد. چنانكه قرآن مى‌فرمايد:

(وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاّٰ مُتَحَرِّفاً لِقِتٰالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلىٰ فِئَةٍ فَقَدْ بٰاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اَللّٰهِ وَ مَأْوٰاهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ اَلْمَصِيرُ).

١ (و هركس در روز جنگ، براى فرار، پشت به دشمن كرد، بدرستى كه روى به غضب

[١] . انفال، آيه ١٦.