فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٦ - مبحث اول احكام عمومى جهاد

بخشيدن به سپاه لازم است جايز مى‌باشد.

٦. نمازهاى تمام را مى‌توان در صورت ضرورت در حال راه رفتن بخواند.

٧. اگر نتوانست لباس و بدن خود را از نجاست پاك كند با همان لباس و بدن نجس مى‌تواند نماز بخواند.

٨. مى‌تواند با چيزهايى كه در حال عادى نماز را باطل مى‌كند نماز بخواند.

٩. از همه راههاى ممكن براى دفع دشمن مى‌توان استفاده كرد مانند آب باز كردن بروى دشمن، نامه‌هاى فريبنده، تله و دام گذاردن، آتش زدن، استفاده از سلاحهاى شيميايى، ولى جنگ با شيوه‌هاى معمولى بهتر است.

١٠. اگر در ميان دشمن مسلمانى نيز وجود دارد و جدا كردن آن ممكن نيست چه به اختيار خود در جبهه شركت كرده باشند و چه با اكراه و اجبار؛ كشتن آنها جايز است.

١١. اگر راههاى مسالمت‌آميز و تهديد در جهاد دفاعى مؤثر باشد، مقدم بر راههاى خشونت و جنگ است.

١٢. اگر با پناه گرفتن مى‌توانند از شرّ دشمن در امان باشند در موارد چهارگانه جهاد بايد اقدام به جنگ نمايند و پناه‌گرفتنشان جايز نيست.

١٣. علماء بايد رئيس را كه به امر جهاد پرداخته يارى نمايند و مردم را از طريق وعظ، ارشاد و حق، براى رفتن به جبهه تشويق نمايند. آنها را كه از رفتن به جبهه خوددارى مى‌كنند تعزير نمايند و در ميان مسلمانان با صداى بلند بگويند.

١٤. فرمانده و رئيس مطاع مسلمين را بايد با نقد و ارشاد يارى دهند.

١٥. براى وى مشاورانى تهيه ببيند.

١٦. ياران فرمانده و رئيس مطاع مسلمين و رزمندگان با روى گشاده استقبال شود و با متخلفين برخورد شود.

١٧. وعاظى تعيين شوند كه در امر جهاد و احكام دين رزمندگان را تعليم دهند و به جهاد تشويق كنند.

١٨. ديدبانى براى حراست از قرارگاهها و اردوگاههاى سپاه بگمارند تا از تهاجم دشمن و غافلگير شدن جلوگيرى نمايند.

١٩. دشمن را با هر وسيله‌اى كه ممكن است زمين‌گير نمايند و امكانات را از او