كور كه قادر به تشخيص دشمن نيست ذكر نموده‌اند، در واقع به معنى ممنوع بودن بكارگيرى بسيارى از سلاحهايى است كه امروز در جهان توسط زرارخانه جنگى، توليد و انبار مى‌شود و در ميادين جنگ به طور مؤثر و گسترده مورد استفاده قرار مى‌گيرد. از آنجمله مى‌توان به موارد زير اشاره كرد:

[١] . سلاحهاى شيميايى:

با مسموم نمودن هوا، آب، غذا و يا به هر نحو ممكن ديگر موجب مرگ توأم با شكنجه و احساس دردهاى طولانى صعب‌العلاج و يا غير قابل معالجه در افراد نظامى و غيرنظامى و حتى جانداران و نباتات نيز مى‌گردد.

ماده ٢٢ پروتكل ١٩٠٧ از اين سلاحها تحت عنوان «موادى كه مخصوص ايجاد بلايا و مصايب زايد است» نام برده است، نامى كه هرگز شايسته يك مقررات بازدارنده بين‌المللى نيست.

اين نوع سلاحها شامل گازهاى خفه كننده، خردل، فسيژن، ايپريت، نسنيت و آلرولئين مى‌شود كه در جنگ جهانى بيش از يك ميليون و سيصد هزار نفر قربانى گرفت.١

٢. گلوله‌هاى انفجارى:

اين نوع سلاح جنگى شامل پرتاپ شونده‌هايى مى‌شود كه داخل بدن منفجر مى‌شود و به طور بيرحمانه‌اى بدن را متلاشى مى‌سازد.

٣. بمبهاى خوشه‌اى:

بكارگيرى اين نوع بمبها موجب كشتار دسته جمعى و به طور غافلگيرانه مى‌شود و اسراييليها در سال ١٩٨٢ از آن براى قتل عام مسلمانان در لبنان استفاده نمودند.

٤. سلاحهاى آتش‌زا:

ممنوعيت سلاحهاى آتش‌زا به‌خاطر ايجاد وحشت و تخريب موحشى است كه معمولاً به دنبال دارد، كه گاه از آنها به سلاحهاى شعله‌دار (ناپالم) ياد مى‌شود.

٥. سلاحهاى ضد گياه (برگ ريز):

آمريكاييها از اين نوع سلاح در جنگ ويتنام براى از بين

[١] . پروتكل ژنو مورخ ١٩٢٥ بكارگيرى اين گازهاى خفه كننده را منع نموده است و آمريكا آخرين كشور بزرگى بود كه آن را سرانجام در سال ١٩٧٥ بعد از سالها مناقشه تصويب نمود.

عراق در جنگ تحميلى بر عليه جمهورى اسلامى ايران نه تنها در سطح وسيع از اين نوع سلاحهاى وحشيانه در مقابل رزمندگان اسلام استفاده نمود، بلكه مردم كشور خود را نيز در حلبچه با اين سلاح مخوف قتل عام كرد.