فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٥٠ - مبحث هفتم سازماندهى

١. برپايى و تشكيل سازمان، نظام و استقرار مناسبات و ايجاد تشكيلات در جهت اهداف خاص.

٢. حفظ مناسبات معقول و موزون در سازمان.

٣. تحكيم مناسبات و ايجاد هماهنگى بيشتر بين كادرها و بخشهاى وابسته.

٤. ايجاد تعادل در روابط و اصطكاك قدرتها و اختيارات.

٥. تحرك بخشيدن به سازمان و ايجاد زمينه‌هاى رشد و شكوفايى بيشتر.

٦. افزايش سرعت و كارآيى بيشتر سازمان.

٧. پيچيده‌تر كردن مناسبات براى رسيدن به هدفهاى دورتر و نوآورى سازمان.

٨. حداكثر استفاده از حداقل منابع و امكانات با رشد استعدادها.

٩. ايجاد حداكثر تغييرات مناسب در سازمان.

١٠. تطبيق مستمر سازمان با عوامل متغير محيط.

گاه علاوه بر اين اهداف كلى اهداف خاصى بر تشكيلات و مديريت حاكم مى‌گردد كه به همين لحاظ قلمرو مديريت را محدود مى‌سازد.

اين اهداف ممكن است سياسى، اقتصادى، علمى، تحقيقاتى، اطلاعاتى نظامى و نظاير آن باشد و از اين رو مديريت نيز به رهبرى سياسى، صنعتى، اقتصادى، علمى، تحقيقاتى، اطلاعاتى، نظامى و مشابه آن تقسيم مى‌شود.

در مديريت اسلامى نسبت به هر بخشى اعم از سياسى، اقتصادى، نظامى و فرهنگى، هدف اهم باور كردن استعدادهاى موجود و رشد دادن به نيروهاى انسانى مجموعه تحت مديريت و بسيج آنها در يك حركت موزون و حكيمانه براى خلاقيت بيشتر و رسيدن به كاردانى، لياقت، كارآيى، امانت و تعهد بالاتر است. و هر نوع تغيير و گردش در حفاظ مناسبات، ايجاد تعادل و افزايش سرعت كار و استقرار و ايجاد تشكيلات و تعميق مناسبات و بهره گيرى هرچه بيشتر از نيرو و امكانات موجود بايد در چارچوب اين هدف كلى انجام پذيرد.

در غير اين صورت انسان براى مديريت و سازمان تبديل به يك ابزاركار در حد ماشين و اجزاء آن خواهد شد و استهلاك انسان در جهت انسانى و از دست دادن استعدادها و نيروهاى بالقوه نهفته‌اش به مراتب بيش از استهلاك ماشين خطرناك و زيانبخش خواهد شد.